Kiedy dni stają się dłuższe, a temperatury powoli rosną, wiele osób odczuwa wyraźną potrzebę zmiany. Zmiana garderoby, wiosenne sprzątanie, nowe plany – i często jakiś impuls, żeby zmienić coś w jedzeniu. Ten impuls jest całkowicie uzasadniony biologicznie. Nie chodzi jednak o to, by „oczyścić organizm” za pomocą soków lub restrykcji – chodzi o to, by świadomie dostosować dietę do nowego sezonu, korzystając z tego, co wiosna rzeczywiście ma do zaoferowania.

Każdy z nas to zna. Otwierasz lodówkę, wyjmujesz słoik dżemu albo sięgasz po truskawki – i widzisz. Biały lub zielony puszek, nieprzyjemny zapach, albo tylko mała, ledwo widoczna plamka. I od razu pojawia się pytanie: wyrzucić wszystko czy odkroić i zjeść?

Odpowiedź nie jest prosta – zależy od tego, co zapleśniało. Jedne produkty można uratować, inne trzeba wyrzucić w całości, bez wahania.

Większość osób dbających o dietę skupia się na kaloriach. Ile ich zjeść, ile spalić, jak utrzymać deficyt. To sensowne podejście – ale niepełne. Coraz więcej badań wskazuje, że równie ważne dla codziennego samopoczucia jest to, jak gwałtownie zmienia się poziom glukozy we krwi po posiłku. Nie chodzi tylko o cukrzycę. To temat dotyczący każdego.

Spotkałem się z kilkoma użytkownikami aplikacji Dine4Fit, którzy analizowali czerwone i zielone kółka z dokładnością do dziesiątej części procenta, ale umykała im istota korzystania z tej aplikacji.

Powiemy sobie więc teraz, kiedy użytkownicy korzystają z aplikacji źle, kiedy dobrze, a na końcu — do czego naprawdę służy.

Przez lata białko było królem. Każdy liczył gramy protein, kupował odżywki, jadł kurczaka na śniadanie. Ale coś się zmienia. Dietetycy zaczynają mówić jednym głosem: następna wielka rzecz w żywieniu to błonnik.

I nie chodzi o modę. Chodzi o naukę – i o to, że większość z nas je go stanowczo za mało.

Jeśli się nie zatrzymasz i nie zwolnisz, organizm zrobi to za ciebie. Ciało nie jest głupie.

Pisałam o tym już w pierwszej części na podstawie własnego doświadczenia – to może spotkać także ciebie. Wypalenie oczami dietetyczki – czyli gdy ciało przestaje współpracować.

Mam 34 lata, mierzę 197 cm i jeszcze 2 lata temu ważyłem około 140–145 kilogramów. Dziś ważę około 90 kg, a według pomiaru składu ciała mam 8,1% tkanki tłuszczowej.

Kiedy dziś patrzę wstecz, aż trudno uwierzyć, jak dużą drogę przeszedłem w niecały rok.

Ale to nie była tylko zmiana wagi. To była zmiana całego życia.

Kiedy już wiesz, jak sprawić, żeby posiłki były bardziej sycące, zdrowsze, lepiej zbilansowane i bardziej odżywcze, pozostaje pytanie – jak ustalić, ile razy dziennie jeść?

Oto moje wskazówki, które mogą pomóc Ci odpowiedzieć na pytanie, ile razy dziennie jeść.

Pewnie się zgodzimy, że seksowne i silne ciało po sześćdziesiątce (a często już dużo wcześniej) to nie tylko kwestia świetnych genów. Znacznie większą rolę odgrywają codzienne nawyki.

Chcecie wiedzieć, jakie są moje?