Są ludzie, którzy po ciężkim dniu włączają serial, zamawiają sushi i z poczuciem dobrze wykonanej pracy rozpływają się na kanapie. I to jest jak najbardziej w porządku!

A potem jestem ja – ktoś, kto lubi intensywność, działanie, ruch, pracę, odpowiedzialność, ludzi i tempo, ale jednocześnie doskonale wie, że głowa i emocje potrzebują regularnego serwisu tak samo jak ciało.

Jest 10 rano. Śniadanie zjedzone godzinę temu, do obiadu jeszcze daleko, a Ty już planujesz, co na ten obiad będzie. Potem przychodzi myśl o przekąsce. Potem znowu o obiedzie. Otwierasz aplikację z dostawą, choć wcale nie jesteś głodny – po prostu chcesz popatrzeć. W tle, pod wszystkim, co robisz w ciągu dnia, działa cichy, uporczywy program: jedzenie.

Na pierwszy rzut oka sprawiają wrażenie, że ze wszystkim sobie radzą. Funkcjonują. Uśmiechają się. Zajmują się dziećmi, pomagają rodzicom, pilnują wnuków, chodzą do pracy, a często jeszcze rozwiązują problemy innych.

To ludzie, na których można polegać. Właśnie dlatego mało kto zauważa, że samych siebie stopniowo zepchnęli na sam koniec własnego życia.

Co trzeci Polak zapowiada, że w tym roku zje mniej mięsa. To nie jest deklaracja garstki zapaleńców z wielkich miast – to już głos sporej części społeczeństwa. I co ciekawe, większość tych osób wcale nie chce zostać wegetarianami. Chcą po prostu jeść inaczej: trochę mniej kotletów, trochę więcej roślin, bez sztywnych zasad i bez poczucia, że czegoś sobie zabraniają.

Kiedy Lena patrzy dziś wstecz na swoją relację z jedzeniem, mówi to wprost: była szalona.

Jadła, co jej wpadło w ręce, bez zastanowienia.

Antyoksydanty w dyskusjach o długowieczności bywają przedstawiane niemal jak uniwersalna tarcza chroniąca przed starzeniem. Rzeczywistość jest jednak bardziej wyważona, a przy okazji ciekawsza.

Antyoksydanty to substancje, które pomagają równoważyć działanie tak zwanego stresu oksydacyjnego. Powstaje on w organizmie naturalnie, w trakcie zwykłego metabolizmu, i w odpowiednich ilościach nie jest wyłącznie szkodliwy.

Zapisanie ukończonego treningu w Dine4Fit i podejrzenie zestawienia spalonych kalorii to świetne uczucie. Tyle że siłownia na początku potrafi być miejscem dezorientującym. Może stoicie między dziesiątkami maszyn i nie wiecie, od czego zacząć, albo w kółko powtarzacie te same trzy ćwiczenia na bieżni i na brzuch.

Statystyczny mieszkaniec Polski zjada rocznie około 13 kg ryb i owoców morza. Mieszkaniec Portugalii – ponad 57 kg, czyli ponad czterokrotnie więcej. Hiszpan zje około 44 kg, Duńczyk 35, Francuz 33, a średnia całej Unii Europejskiej przekracza 23 kg na osobę.

Każdy to widział: tłuszcz z karkówki kapie na rozżarzone węgle, buchają płomienie, mięso dostaje ten charakterystyczny przypieczony smak. Wizualnie wygląda świetnie. Problem w tym, że właśnie wtedy powstają związki, których lepiej nie mieć na talerzu w dużych ilościach.

Nie chodzi o to, żeby przestać grillować. Chodzi o to, żeby robić to mądrzej.

Kiełbasa z grilla nigdzie się nie wybiera. I dobrze – bo dobrze zrobiona potrafi być świetna. Problem zaczyna się wtedy, gdy cały grill wygląda dokładnie tak samo jak 15 lat temu: biała buła, gotowy sos czosnkowy i coś wrzuconego na ruszt bardziej z przyzwyczajenia niż z ochoty.